Blog

Mijn 6 belangrijkste lessen van 2013

Macaronies

2013 was een spannend jaar. Hoe kun je geld verdienen als de economie stil ligt? Welk product aanbod past in de tijd en en hoe zorg je ervoor dat mensen betalen voor ideeën en advies? We moesten best knokken voor een redelijke omzet.

Het was ook het meest creatieve jaar. Met echt design innovation werk voor operatiekamer assistentes van het IJsselland ziekenhuis en landmeters van het Kadaster. De uitrol van de Schiphol valet parking app en de schoonmaak app voor ziekenhuizen. Onze jaarlijkse trip naar SXSW in Austin en de introductie van de Behavior design Amsterdam Meetups.

Nu het jaar bijna afgelopen is, worden de eerste Google Glass projecten in de steigers gezet. En pakte ik na 16 jaar ploeteren in de Noordzee eindelijk mijn eerste bescheiden tubes op Sharkies en Macaronies op de Mentawai eilanden!

Hieronder mijn belangrijkste inzichten van 2013. Ik hoop dat deze lessen volgend jaar net zo logisch lijken als mijn lessen en valkuilen van 2012 nu lijken.

Januari, apps zijn saai
Aan het begin van dit jaar gingen we op de koffie bij een interactieve reclame held waar we behoorlijk tegen op keken.

We hadden een interessant gesprek over bedrijven, technische ontwikkelingen en lastige aspecten bij het ontwikkelen van projecten. Het was een super geanimeerd gesprek, tot dat ik ook onze apps wilde laten zien. Ik klapte m’n laptop open en stak een soort van sales pitch af. Het gesprek sloeg ineens helemaal dood. In eerste instantie was ik een beetje gepikeerd.

Na een weekje nadenken, kwam ik er achter dat het laten zien van de letterlijke app of website ook niet spannend kan zijn. Het effect van een project is interessant. Maar hoe dat eruit ziet, is niet zo boeiend.

Het effect van een app moet inspirerend zijn. Dat hij strak ontworpen is en technische lekker werkt staat buiten kijf. Het is dus niet nodig om je apps te laten zien. Dus ook al ben je nog zo trots op je project. Focus op wat de app bereikt voor mensen en organisaties, niet op wat de app technisch doet of eruit ziet.

Maart, target freeze up
Jaardoelstellingen zijn handig voor het bepalen van ambities en het inzichtelijk maken van de te nemen stappen. Aan het begin van het dit jaar bevroor ik een beetje door de torenhoge ambities en de 52 weken om het waar te maken.

Als je krampachtig of stressig wordt, verlies je creativiteit en cognitieve ruimte om fris naar dingen te kijken. Je krijgt een soort tunnelvisie op basis van wat getallen die je in het begin van het jaar op een flip-over hebt gekwakt.

Ik kwam er dit jaar dus achter, dat een target ook contra-productief kan werken als je er opgefokt van raakt. En dat het beter werkt om je te concentreren op het proces en niet zozeer op de uitkomst. Probeer te werken met plezier zonder je druk te maken over de targets en de weg tikkende weken. Als dit goed zit, komt dat target vanzelf in het vizier.

Juli, nachtwerk is slecht werk
Werk in stappen en begin zo vroeg mogelijk aan te project. Dit klinkt misschien logisch, toch is het mijn grote epiphany van 2013 en heeft dit de kwaliteit van mijn werk en het plezier enorm verhoogt.

Stel je hebt 8 uur om een strategie te verzinnen. Morgen moeten we presenteren. Als je met frisse moed s’ochtends begint, weet je dat direct alles goed moet zijn. Er is geen tijd om een zijpad te onderzoeken dat geen direct effect heeft, maar misschien wel interessant is. Er moet geknald worden de hele dag. Er is geen tijd voor het onderzoeken van verschillende ideeën, het broeden op richtingen of kritiek. Keynote steunt, je toetsenbord kraakt, een klant die belt krijgt geen tijd en aandacht.

De nieuwe Marco haha, werkt 4 dagen 2 uur per dag aan het project. Je kan in alle rust de basis presentatie opzetten en beginnen met richtingen en ideeën. Ik heb echt tijd nodig om op een concept te kunnen broeden als ik op de fiets zit of in een pan sta te roeren. De beste ideeën krijg ik pas als ik een paar dagen met een probleem heb kunnen stoeien.

Zo werk je iedere dag een paar uur aan je voorstel. Er is tijd voor meerdere richtingen en het afschieten ideeën. Zo groeit de presentatie en raakt je vertrouwd met het onderwerp. Er is meer tijd om je te richten op het proces in plaats van de uitkomst, wat werk leuker maakt en de kwaliteit veel beter. Helemaal in creatieve beroepen.

Ik geloof echt niet meer in deadlines en nachtwerk. Goed plannen en ruim voor deadline projecten af hebben is helemaal de shit.

Oktober, vakantie in augustus
Ook al heb je geen kinderen met schoolvakanties. Ook al haat je volle hotels en lange rijen op Schiphol. Ook al houd je van het vreedzame Amsterdam in de zomer, snelwegen zonder files en genoeg stoelen op het terras.

Toch ga ik in het vervolg in augustus op vakantie. Het 3e kwartaal is een belangrijk kwartaal voor alle organisties. Iedereen is terug van vakantie het is duidelijk of er budget ‘over’ is voor innovatieve projecten en mensen krijgen hun targets in het vizier. Er is meer urgentie dan in het begin van het jaar.

Dan moet je gewoon op kantoor zijn en projecten scoren. Je kan nog beter 4 weken in augustus helemaal weg – alles ligt toch stil – zijn dan 2 weken in oktober qua effectieve werktijd en contact met klanten.

November, aquisitie is alles en de ontdekking van het AIDA model
Er wordt vaak neerbuigend gedaan over sales. Maar in het 4e jaar van Somehow blijkt het dat vermogen om klanten binnen te halen alles bepalend is voor je bedrijf. Dit bepaald je groei, je projecten, de mensen met wie je werkt en je financiële en creatieve vrijheid.

In het begin van dit jaar besteedde ik veel tijd aan het via via kennismaken met potentiële klanten. Dit kost veel tijd aan reizen en voorbereiding. Een blogpost van Iris Shoor ‘The cold emails that got me meetings at Twitter, Linkedin and Github’, and why I stopped askin for intro’s’ bevestigde wat na veel handen schudden langzaam begon door te dringen.

‘ I learned that people you approach through intros will probably meet with you as a favor to someone else but they won’t use a new product unless they have a good reason, time and will’.

Als je geïntroduceerd wordt en mensen je aardig vinden, maken ze altijd tijd voor een koffie. Maar als er geen vraag is, leidt het niet tot sales. Je moet zoeken naar een urgente vraag en een probleem dat je kunt oplossen. Door dit op basis van introducties te doen, zoek je naar projecten als een spelt in een hooiberg.

Toen ik later in het jaar een blogpost over Behavior design en dating fenomeen Tinder doorplaatste op Frankwatching, ging er een lichtje branden. Het artikel werd 45.000 keer aangeklikt. Stel dat 0.1% hiervan geïnteresseerd is in Somehow. Dat zijn 45 mensen. Het kost bijna 2 maanden fulltime werk als je 45 mensen wilt benaderen en bezoeken.

Je moet het dus omdraaien. Je moet mensen laten weten dat je bestaat. Hieruit ontstaat interesse, een verzoek of wens en als je werk goed is acquisitie. AIDA! Awareness – Interest – Desire – Action.

‘We hebben een idee, maar geen tijd en expertise om het door te ontwikkelen naar prototype. Kunnen jullie ons helpen’? Ja! Werk dus aan bekendheid en interesse door het delen van kennis en goede projecten. En stap alleen in de auto als er een vraag op tafel ligt. Dit maakt sales leuker en succesvoller.

December, concentratie is de sleutel
Vorige week was ik bij een lezing van de Belgische hoogleraar klinische psychologie en psychoanalyse Paul Verhaege in de Balie. Het ging over over de epidemische proporties van depressies, burn-outs en andere geestesziekten. Of in zijn woorden; ‘de relatie tussen mentale stoornissen, maatschappelijke veranderingen en identiteit’

Ik ging er naartoe omdat ik inderdaad veel te veel slimme en getalenteerde mensen tegen depressies en burn-outs aan zie lopen en het effect hiervan op persoonlijk en economisch niveau enorm is. Hoe moeten we ooit de concurrentie met India en China enigszins gaan winnen, als de helft van onze jongeren hun bed niet meer uit durft.

Meneer Verhaege zag de oorzaak in de werkdruk, de hectiek van de maatschappij en de stress die dit oplevert. Hij vond dat overheid en werkgevers op een of andere manier hierover afspraken zouden moeten maken, waardoor we minder hard hoeven te werken en er minder stress ontstaat.

Ik vind dat we in Nederland helemaal niet zo hard werken. Hele volksstammen werken parttime en rijgen een indrukwekkende hoeveelheid vakanties aan elkaar. Op vrijdagmiddag krijg je bij de meeste bedrijven nauwelijks nog iemand aan de telefoon.

Aan de hoeveelheid uren kan het volgens mij niet liggen. Ik denk wel dat de economische en maatschappelijke dynamiek steeds groter wordt en iedereen meer onzekerheid heeft in zijn leven. Als je even met je ogen knippert, kan je studie, vak of baan waardeloos zijn.

Ik heb hier lang over zitten nadenken. Ik denk dat de economie en maatschappij alleen maar dynamischer zullen worden. En dat het naïef is om dit te willen stoppen via de overheid of werkgevers en dit te analyseren vanuit iets kunstmatigs als een land. We kunnen niet meer uit deze trein stappen, zeker niet nu andere landen het stokje van ons over dreigen te nemen.

Als je een rol van betekenis wilt hebben, moet je rust vinden temidden van de versterkende dynamiek en onzekerheid. Dit levert namelijk ook even zoveel kansen op voor degene die het hoofd koel en fris houdt. In die zin is een economie net een waterbed. Het geld is nooit weg, het duikt ergens anders op.

De sleutel ligt volgens mij in concentratie en focus. Hoe je dit doet moet iedereen zelf uitvinden. Ik denk dat ik Zen en de kunst van het motoronderhoud weer eens uit de boekenkast ga trekken.